مطالب به آدرس زیر منتقل شدند.

در سال 1928، آزمایشی که ارتباط چندانی با ژنتیک نداشت، منجر به کشف بزرگی درباره ی ماده ی ژنتیک شد. در این سال فردریک گریفیت که باکتری شناس بود، سعی می کرد تا واکسنی علیه باکتری مولد ذات الریه، که نام علمی آن استرپتوکوکوس نومونیا است، تهیه کند. (شکل 1 - باکتری مولد بیماری ذات الریه را نشان می دهد)

گریفیت روی دو نوع (سویه) از این باکتری ها کار می کرد. یکی از این سویه ها کپسولی پلی ساکاریدی دارد که اطراف باکتری را احاطه می کند. این کپسول باکتری را در برابر دستگاه ایمنی بدن محافظت می کند و موجب بیماری آن می شود. سویه ی یگر این نوع باکتری بدون کپسول پلی ساکاریدی است و به این علت موجب موجب بیماری ذات الریه نمی شود.

گریفیت پی برده بود که تزریق باکتری کپسول دار به موش ها، موجب بیماری و مرگ آن ها می شود؛ در حالی که موش هایی که به باکتری بدون کپسول آلوده شده اند، سالم باقی می مانند (شکل 2). گریفیت برای بررسی این که آیا کپسول عامل مرگ موش هاست یا خیر، تعدادی باکتری کپسول دار را با گرما کشت و سپس آن ها را به موش ها تزریق کرد. او مشاهده کرد که موش ها پس از آن بیمار نشدند و زنده ماندند.

گریفیت دریافت که کپسول باکتری عامل مرگ موش ها نیست. او سپس باکتری های بدون کپسول زنده و باکتری های کپسول داری را که بر اثر گرما کشته شده بود، با یکدیگر مخلوط و مخلوط حاصل را به موش ها تزریق کرد. نتیجه ی این آزمایش غیر منتظره بود. او مشاهده کرد که همه موش ها در اثر ابتلا به بیماری ذات الریه مردند. گریفیت پس از بررسی خون موش های مرده، با کمال تعجب مشاهده کرد که در خون این موش ها، بعضی از باکتری های بدون کپسول، کپسول دار شده اند. به عبارت دیگر، باکتری های بدون کپسول تغییر شکل داده اند و ببه باکتری های کپسول دار تبدیل شده اند. آنچه گریفیت مشاهده کرد، امروزه ترانسفورماسیون نامیده می شود. در فرآیند ترانسفورماسیون، باکتری با دریافت مواد ژنتیک از محیط خارج، در خصوصیات ظاهری خود تغییراتی پدید می آورد. با آزمایش هایی که گریفیت انجام داد، علت ترانسفورماسیون باکتری های بدون کپسول و تبدیل آن ها به باکتری کپسول دار، مشخص نشد.

جستجو برای یافتن عامل ترانسفورماسیون که پژوهشگران مطمئن شده بودند این عامل همان ماده ژنتیک است، تا سال 1944 ادامه یافت.

منبع :

زیست و آزماشگاه (2)